Liefde voor dans

De dansers van De Dutch Junior Dance Division kregen een groot applaus. En terecht. Vorige week zondag was ik speciaal voor hun optreden naar de Koninklijke Schouwburg gefietst tijdens het UIT-festival. Vanaf het balkon in de grote zaal van de 200 jaar oude schouwburg rondkijken was al een feest. Met haar indrukwekkende kroonluchter en plafondschilderingen. Mijn dagdromen werd welkom verstoord door het verleidelijke optreden van de jonge dansers. Een kwartier later stond ik buiten, met een tevreden glimlach op mijn gezicht. En een soort van energie, innerlijke tintelingen. Dezelfde ‘rush’ die ik ook voel als ik zelf een avond op de dansvloer heb gestaan. Of als ik verliefd ben. Ik hou van dans!

Het liefst dans ik samen met een partner. Ik was dan ook zeer tevreden met de losse heupen van mijn exen. Zou ik ooit een relatie kunnen hebben met iemand die niet danst? Ik kan het me moeilijk voorstellen. Natuurlijk dans ik ook graag met vrienden. Of alleen, thuis voor de spiegel en met mijn draadloze koptelefoon op. Zonder gêne, niemand die het ziet.

Zelf kijk ik wel graag naar hoe anderen dansen. Ex nr. 2 nam mij voor het eerst mee naar het Nederlands Dans Theater (NDT). Ik werd betoverd door de sprookjesachtige dans Bella Figura van choreograaf Jiri Kylian. Met vlamrode gewaden, sensualiteit, violen en zelfs vuur. Dat smaakte naar meer. Sindsdien bezoek ik regelmatig dansvoorstellingen in het NDT, Korzo of op de Parade. De ene keer word ik tot aan mijn tenen toe geraakt, soms verveel ik me stierlijk. Maar ik blijf nieuwsgierig. Omdat die keren dat een dans me betovert zó goed voelt.

Maar wanneer raakt dans? Ik vind het vaak echt mooi als ik de emoties kan herkennen en het verhaal kan volgen. Of als de choreografie simpelweg steengoed is en ik de dansers zie genieten. Goede muziek maakt het voor mij helemaal af. Van romantische vioolmuziek tot een herkenbaar up tempo nummer met vocals. Heel persoonlijk dus.

Zelf heb ik de droom van een carrière als profdanser nooit gehad. Als jong meisje wonnen de pony’s het al snel van de lessen stepaerobics. Tijdens stijldansen op de middelbare school stond ik regelmatig op mijn partners tenen. De les salsa in Guatemala vond ik heel erg leuk. Maar wanneer ik dacht dat we naar rechts moesten, ging ik naar… juist, je raadt het al.

Nee, ik dans liever zonder het gezelschap van sturende gedachten. En dus zowel alleen als met een ander. Laatst stond ik in een trendy discotheek in Düsseldorf even zonder mijn vriendin op de dansvloer. Ze had net kennis gemaakt met een aantrekkelijke Duitser. Omdat de muziek zó goed was danste ik vrolijk alleen door. Totdat een knappe Italiaan ineens voor mijn neus stond. Uiteindelijk dansten hij en ik totdat het licht in de discotheek aanging. De dansvloer was al leeg. Op zondag liep ik met blaren op mijn voeten en nagenietend van de ‘rush’ van een nacht dansen langs de Rijn. Heerlijk!

Ik kijk al uit naar een volgende (spontane) dansavond met danspartner. En tot die tijd? Mijn draadloze koptelefoon is een prima surrogaat. ♥

Daten in de discotheek

Heel september zonder swipen doorbrengen. Dat heb ik met mezelf afgesproken. Even geen Tinder, maar mijn volledige aandacht voor werk, vrienden, familie, Essentzie.nl, kunst en sporten. Het normale, offline leven dus. Ben ik verslaafd aan Tinder? Ik vulde er wel makkelijk de verloren uurtjes mee op tijdens het wachten op de tram, bij lange treinreizen of wanneer ik ’s avonds op de bank zat. En natuurlijk zag ik een hoop matches ook in real life. Maar nu even rust dus. Zonder Tinder is daten ook mogelijk, bedacht ik toen ik afgelopen vrijdag in de kroeg stond. Mijn vorige liefdesrelaties zijn allemaal offline gestart. Midden op de dansvloer.

Eigenlijk was ik niet geïnteresseerd in ex nr. 1. Toen hij in de zomer van 2003 de discotheek binnenliep vielen mijn ogen op zijn vriend J. Helaas pindakaas, een toekomst was niet voor hem en mij weggelegd. Ex nr. 1 wist mij namelijk later via MSN Messenger (wie kent het nog?) te vertellen dat J. niet op vrouwen valt. Bijgekomen van de teleurstelling en lachbui raakten ex nr.1 en ik aan de praat. Er ontstond een online en offline vriendschap waardoor ik ook kennis maakte met J. en zijn homovrienden. Altijd gezellig. Langzaam besefte ik dat ex nr. 1 ook best leuk was. Hij had op zijn beurt allang laten merken dat hij stapel was op mij. Voelde ik nou ook kriebels? Ik dacht en zei eerst van niet. Was dit nou verliefdheid? Ik twijfelde of hij het nou voor mij was. Maar hij bleef.

Het was de zomer na mijn eindexamen. Ik was 17 jaar en volop het uitgaansleven aan het ontdekken. Midden op de dansvloer zoenden ex nr. 1 en ik voor de eerste keer. Het was in de discotheek waar we elkaar hadden ontmoet dat onze relatie begon. Mijn eerste echte vriendje.

De relatie met ex nr. 2 ontstond ook vanuit een vriendschap. We kenden elkaar van kantoor. Hij werkte op een andere afdeling, maar op dezelfde verdieping. We wisselden onze eerste woorden tijdens een drukke werkborrel in de kroeg om de hoek. Zijn pretoogjes vielen mij meteen op. We dronken koffie op het werk en hij liet mij de leuke plekjes van mijn nieuwe woonplaats zien. Na onze spontane eerste zoen bij hem thuis sloegen bij mij de twijfels toe. Mijn hoofd sputterde tegen om allerlei praktische redenen. Toen we vrienden bleven en ik in rust naar mijn eigen gevoel kon luisteren wilde ik toch de sprong wagen. Waarom niet? Het startschot van onze liefdesrelatie was de tweede zoen. Je raadt het al: midden op de dansvloer.

En op precies diezelfde dansvloer kwam ik een paar jaar later ex nr. 3 tegen. Ik moest in november 2012 even 3 keer knipperen met mijn ogen, maar het was hem echt. Een ex-collega van 2 jaar geleden. Eerder schreef ik al uitgebreid over onze ontmoeting en mijn doldwaze verliefdheid. De start van deze relatie ging niet zonder slag of stoot. Na het eerste vuurwerk op Schiphol verjoeg de realiteit onze roze wolk. Net uit een lange relatie komen is niet niks. Ondanks dat het pijn deed om meer in een relatie te staan dan een ander hield ik voet bij stuk. En daar zijn we allebei heel blij om.

Het evenwicht kwam op het moment dat ik juist bijna losliet. Niet heel lang daarna besloten we in de zomer van 2014 toch uit elkaar te gaan. Gelukkig heeft dat niets gedaan met de hechte band die we hadden opgebouwd, juist door de lastige start. De liefdesrelatie ging over in een dierbare vriendschap. Het leven als single was weer begonnen. Een leven vol offline kroegbezoeken, dates en ontelbare mogelijkheden. Ook zonder Tinder. ♥

Liefde & eenzaamheid

Alleen zijn. Ik ben er heel goed in en soms ook weer totaal niet. Met alle gemak struin ik in mijn eentje 4 dagen door Berlijn. En het andere moment voel ik me een beetje eenzaam op een zaterdagavond alleen thuis. Vind ik mezelf zielig? Absoluut niet. Eigenlijk kan ik juist bijkomen. Na bijna 2 weken elke avond door te brengen met lieve mensen in binnen- en buitenland. Volop genieten van de zomer, hij is eindelijk daar. Heerlijk om de warmte op mijn lijf te voelen. De meeste mannen zouden gillend wegrennen bij de tropische temperatuur in mijn zolderappartement. Ik geniet er ontzettend van. En tegelijkertijd, heel stiekem… mis ik toch een beetje een arm op lichaamstemperatuur om mij heen. Shttt… Niet verder vertellen he?

Eenzaamheid voelt namelijk een beetje als not done. ‘Want als zelfstandige single powervrouw mag ik me toch niet alleen voelen?’ Althans, dat zeggen de stemmetjes in mijn hoofd. Ik ben benieuwd van wie ik denk dat deze stemmen zijn. De feestende Instagrammers? Gesettelde collega’s die een moord doen voor een avond zonder kroost? Andere singles? Of de Tinderdates die ik vriendelijk heb afgewezen? Ik gok een combinatie van allemaal.

En wat nou als ik die zelfverzonnen stemmen gewoon lekker laat roepen? En het gevoel van eenzaamheid even toelaat? Omdat ik erin geloof dat emoties en gevoelens er gewoon mogen zijn. Als de timing dat toelaat. Zoals nu, omdat ik toch alleen ben. Dus ik ga zitten, sluit mijn ogen en richt mij op het gevoel in mijn lichaam. Ik voel een brokje in mijn keel en sta er even bij stil. En dan besef ik me dat ik eigenlijk vooral angst voel. De angst voor eenzaamheid. Terwijl ik mezelf dat hoor denken voel ik een koele bries van kalmte en opluchting door mijn lijf stromen.

Het is dus de angst voor het gevoel van eenzaamheid dat ooit zou kunnen komen. Want voel ik mij op dit moment echt alleen? Absoluut niet. Ik ben juist aan het bijkomen nagenieten van alle sociale activiteiten van de laatste tijd. En ik had net nog zowel mijn moeder als mijn broer aan de telefoon. Vanochtend ging ik op bezoek bij een lieve vriendin. Mijn leven loopt over van liefde door hechte vriendschappen en familie. Het enige: een man is niet binnen handbereik.

Wat zegt dat over de toekomst? Wanneer kom ik ‘hem’ tegen? Misschien is het wel de Tindermatch die mij een bericht stuurt as we speak. Wie weet loop ik de ware (of 1 van de) morgen tegen het lijf, of pas over 2 jaar. Misschien ken ik hem al. Eigenlijk denk ik dat ik precies weet waar ik bang voor ben. En zeg eens eerlijk, heb jij je dit nooit afgevraagd? ‘Blijf ik alleen?’

En met die gedachte verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Want weet je? Ik heb echt geen idee! En voor nu maakt het ook geen bal uit. Ik stap zo tevreden mijn tweepersoonsbed in. Want ik voel mij oprecht heel dankbaar voor alle liefdevolle ervaringen en mensen dicht bij me. Ik ben nieuwsgierig naar het bericht van ene H. op mijn telefoon. Wetende dat ik nog vele avonturen ga beleven als het aan Tinder en mij ligt. Wie weet helpt de zwoele zomeravond een handje mee.

So now, all alone or not, you gotta walk ahead. Thing to remember is if we’re all alone, then we’re all together in that too.” P.s. I Love You (2007) 

Liefde in de ‘roaring twenties’

De roaring twenties zijn voorbij. Ik ben 30 jaar. The big 3.0… Gekscherend riep ik vorig weekend dat mijn ‘leven nu echt voorbij is’. Midden op de dansvloer van een nachtclub in Berlijn, dat wel. Onzin natuurlijk. Maar wat laat ik achter in mijn herinneringen? Hoe zagen mijn twintiger jaren eruit? Welke avonturen heb ik beleefd? Wat heb ik mogen leren in de liefde? En vooral: welke dromen zijn overgebleven?

Mijn twintiger jaren in cijfers:

  • 2 woonplaatsen: Enschede en Den Haag
  • 2 particuliere opleidingen tot kleurconsulent en Journeytherapeut
  • 8 werkgevers, 1 inschrijving bij de Kamer van Koophandel
  • 7,5 jaar vrijwilligerswerk bij gehandicaptenmanege Madurodam
  • 1 EHBO-bezoek
  • 18 stedentrips, zonvakanties en verre reizen
  • 1 racefietstoertocht voor het hart
  • honderden yogalessen
  • 2 x Lowlands
  • 2 liefdesrelaties
  • 1 vakantieliefde
  • 2 keer Tinder verwijderd van mijn telefoon
  • ontelbare leuke en minder leuke dates

Als ik dit hierboven op een rij zie, dan besef ik met een glimlach op mijn gezicht dat ik het onwijs getroffen heb. Ik heb veel moois mogen beleven in binnen- en buitenland. Met lieve, inspirerende en bijzondere mensen. Ik heb veel mogen leren tijdens opleidingen, verschillende functies en als zzp-er. Daarnaast ben ik ook vaak afgewezen na sollicitatiegesprekken en moest ik regelmatig eerder stoppen met een baan of opdracht dan ik zelf wenste. Ook kwam ik vaak terecht in reorganisaties: the last one in, the last one out. Dat leverde me dan wel een uitgebreid cv op en een expertise in het schrijven van sollicitatiebrieven. Plus, elke keer ging ik aan de slag bij een nog mooiere organisatie dan die daarvoor. Uiteindelijk leverde alle werkervaring en tijdelijke functies mij een droombaan op: medior webredacteur bij Rijksoverheid.nl.

Ook op het gebied van liefde voelde ik me meer dan eens afgewezen. De aantrekkingskracht was niet altijd wederzijds. En ook ik heb een paar keer te maken gehad met onoprechtheid en leugens. Gelukkig heb ik me in al die jaren vooral heel erg geliefd gevoeld. Ik had 2 waardevolle relaties en een bijzondere vakantieliefde. De laatste paar jaar heb ik vooral gedate en daardoor hele inspirerende mensen mogen ontmoeten. Ik zit vol waardevolle herinneringen, mooie verhalen en lachwekkende blauwtjes. En genoeg voer voor dit blog.

Wat mijn hart vooral verwarmt als ik terugkijk? Mijn familie en vrienden. Door de verhuizing naar het ‘wilde westen’ raakte ik vrienden uit mijn jeugd en studententijd kwijt. Maar waar de ene deur dicht gaat… Ik ben zo dankbaar voor de lieve mensen die ik ontmoet heb. Door werk, relaties, vrijwilligerswerk en via via. Ik beleef avonturen met ze, maar kan ze ook bellen als ik even in de put zit. Ook de relatie met mijn familie is doorontwikkeld. We hebben het niet altijd even makkelijk gehad, maar het voelt heel goed nu. Afgelopen woensdag hebben we voor het eerst sinds… hé, misschien wel 10 jaar… samen de verjaardag van mijn tweelingzus en mij gevierd. Ze stond ineens voor de deur, helemaal vanuit Canada. Wat een mooie verrassing en heerlijke dag samen.

Oftewel, I’m a lucky girl. En hoe zit het met die meisjesdromen van vroeger? Ik dacht 5 jaar geleden dat ik op mijn 28e gesetteld zou zijn met de ware. Huisje, boompje, kindje… Het is anders gelopen. Vind ik dat erg? Ik kan met volledige overtuiging zeggen: absoluut niet. Anders had ik nooit de ervaringen en lessen gehad die ik nu meeneem naar mijn dertiger jaren. Wat overblijft is nieuwsgierigheid naar de volgende avonturen. Iemand stuurde me een verjaardagskaart met ‘flirty at 30’. Let’s bring it on! 

(Levens)lessen dankzij de liefde

Dankzij mijn date uit Rotterdam leerde ik dat het belangrijk is om intenties duidelijk te maken. Maar ook wat de leukste Italiaanse restaurants zijn in de havenstad. Ook herinnerde ik me dankzij hem hoe fijn het is om simpelweg de krant te lezen. Dat besefte ik me toen we samen op een bruine chesterfield zaten in een knusse strandtent in Scheveningen. Nadat we buiten waren gezandstraald door de harde wind. Ik tegen hem aan genesteld, mijn benen onder me gevouwen. Het knisperende geluid van het papier en de geur van inkt tussen ons in. Sindsdien lees ik vrijdagochtend na de yoga standaard de Volkskrant in mijn favoriete veganistische lunchtentje. Met een koffie verkeerd en verantwoord taartje. Wat heb ik nog meer mogen ontdekken dankzij dates en geliefden? Een paar ontdekkingen in chronologische volgorde.

Homo, hetero, iedereen is oké
De huisgenoot en beste vriend van ex nr 1. nam ons in 2004 en 2005 geregeld mee naar het ‘t Bölke, een grote homodiscotheek in Enschede. Als hetero-vrouw viel ik niet echt onder de doelgroep. Maar toch werd ik even hartelijk ontvangen. Dronken geflirt ontbrak, wat een welkome afwisseling was in contrast met de normale kroeg om te hoek. Ik keek mijn ogen uit, de prachtige mannen dansten alsof hun leven ervan af hing. En ze hadden blijkbaar iets tegen teveel kledingstof. En een abonnement op de sportschool. Heel vervelend allemaal zoals je begrijpt ;). Maar vooral: het was altijd ontzettend gezellig. Mijn ouders hadden me al goed opgevoed, maar in ‘t Bölke werd bevestigd dat homo, hetero, bi, etc. helemaal oké is. Vanzelfsprekend.

Goede muziekapparatuur is een must
Mijn portemonnee is er iets minder blij mee. Maar dankzij ex nr. 2 klinkt alles wat Spotify aanbiedt me als muziek in de oren. Zijn kritische oren zorgden ervoor dat mijn muziekinstallatie van het juiste merk is. En nog steeds gruwel ik van het geluid van Hema-oordopjes. Er zit standaard een exemplaar van Sennheiser in mijn tas. De laatste keer dat ik het geluid uit de ingebouwde luidspreker van mijn Macbook heb gehoord kan ik me niet meer herinneren. Ik hoor muziek het liefst zoals de muzikant het bedoeld heeft.

Ik kan snoeren repareren!
Over muziekinstallaties gesproken. Dankzij een onhandige meubeldans in mijn huis was er een snoer geknapt. Een Tindermatch wist mij precies te vertellen wat ik bij de bouwmarkt moest halen om deze zelf te repareren. Met de juiste tools en zijn handleiding kwam er weer geluid uit de linkerbox. Tinder heeft zo vele voordelen, dat blijkt. Met de Tindermatch is het bij wat drankjes en lunches gebleven. Maar ik geniet nog steeds van de goede muziek die uit mijn stereo komt.

Liefde zit in jezelf
In 2012 werd ik verliefd op de verkeerde. In dezelfde periode startte ik net de opleiding voor de therapievorm The Journey. Tijdens de seminars gingen we vooral aan de slag met… onszelf. Zijn gedrag haalde oude herinneringen omhoog die ik dankzij Journey-sessies een plek kon geven. Door de lasten van die herinneringen los te laten ontstond ruimte. En dankzij die ruimte ontdekte ik een plek in mezelf die vol van liefde en geluk is. Dit gevoel is me altijd bijgebleven, ondanks blauwtjes of baaldagen. En vanuit dat gevoel leef ik graag door. Een gebroken hart leverde mij iets veel mooier op: zelfliefde. En ik ben ervan overtuigd dat jij en ik dit allemaal in ons hebben.

Elk lichaam is perfect
In het najaar van 2012 liep ik ex nr. 3 tegen het lijf. Deze knuffelbeer heeft de gave om iedereen die op zijn pad komt een goed gevoel te geven over zichzelf. Mijn lichaamsacceptatie nam een grote sprong dankzij zijn warmte en volledige acceptatie. In combinatie met de opleiding van The Journey, yoga en spiritualiteit. En waarschijnlijk ook dankzij het proces dat hoort bij ouder worden. Perfectie is minder belangrijk. Het ene moment lukt die lichaamsacceptatie me wat makkelijker dan het andere. Maar de momenten dat ik vooral geniet van wat mijn lichaam wél heeft en kan zijn er volop. Het is gezond, ik kan dansen, reizen, naar de yoga, knuffelen en nog veel meer. Perfect, toch?

Hulde aan echte koffie
Mijn vakantieliefde uit Montreal, Canada was in de zomer van 2015 een week in Nederland. Na de tweede ochtend oploskoffie keek hij opgelucht op toen we langs een koffiezaak in de Prinsestraat liepen. Hij trakteerde me spontaan op een percolator (een Italiaanse espressomaker) en koffiemolen. Sindsdien geniet ik elke ochtend van de geur van verse koffiebonen uit Peru én heerlijke koffie: wat een fijn begin van de dag. Voor koffie uit de automaat bedank ik nu vriendelijk. Ik ben een koffiesnob geworden. Om in zijn woorden te zeggen: très bien. ♥