Liefde voor… een gelukkig einde

2017: een nieuw jaar vol liefdevolle mogelijkheden en kansen.
Maar helaas ook het einde van mijn blog over (zelf)liefde op Essentzie.nl. 

Het vorige jaar voelt al weer heel ver weg. Maar wat heb ik 2016 fijn afgesloten. Kerstavond was volop genieten met 2 lieve kerstengeltjes, oftewel vriendinnen. Op 1e kerstdag hing ik met zowel mijn moeder als vader boven het gourmetstel. Voor het eerst vierden we kerst met het hele ‘gezin’. Op nieuwjaarsdag proostte ik op de liefde met een lieve vriendin en haar verse lief. Ik deelde 2 januari redelijk fris & fruitig nieuwjaarszoenen uit op mijn favoriete werkplek. Wat brengt 2017? Ook op het gebied van de liefde? Ik sta te trappelen. Maar lieve lezers… jullie gaan het hier helaas niet meer lezen. Ik stop met mijn blog over liefde. Echt, eerlijk. Met een beetje pijn in mijn hart, dat wel.

Aan alles komt een einde. Na bijna 1,5 jaar bloggen op Essentzie.nl gaat de stekker eruit. Ik genoot volop van het schrijven tijdens lange treinritten. Zoals nu, met mooie muziek in mijn oren en langsrazende winterlandschappen. Natuurlijk vond ik het ook vaak spannend om mijn woorden te delen. Toch voelde dat altijd goed. Tot nu. Mijn liefdeservaringen en -inzichten voelen nu meer van mezelf of voor goede gesprekken eye to eye. Ik kan met ellenlange analyses uitweiden op de vraag waarom dat zo voelt. Maar dat doe ik niet. Als ik schrijf wil ik dat vanuit mijn hart kunnen doen. En mijn bloggershart staat nu stil…

Met mijn echte hart gaat het gelukkig hartstikke goed. Ik geniet intens van mijn droombaan en fijne collega’s, leerzame boeken over zelfontwikkeling, spannende Netflix-series, meeslepende concerten, inspirerende museumbezoeken, warme vriendschappen, ontspannende yoga-lessen en gezellige familie-uitjes. Ben je nieuwsgierig naar hoe het gaat met Tinder, dates of andere liefdesavonturen? Ik vertel je er offline met alle liefde meer over tijdens een goed gesprek :)

Heel erg bedankt voor het lezen van mijn blogposts, het meeleven en alle warme reacties. Een extra knuffel voor mijn eindredacteuren: Marc en mama.

Ik wens je een heleboel geluk en (zelf)liefde!

Veel liefs, Marije

Ware liefde

“Wat dacht je van nog iets meer diepgang?”, antwoordde mijn tweelingzus toen ik haar naar tips vroeg voor Essentzie.nl. Ik moest even slikken. Voor haar ben ik natuurlijk een open boek. Maar ik deel niet dezelfde genen met jou, lieve lezer. Alles wat ik hier publiceer heeft bij mezelf al een plekje gekregen. Daardoor schrijf ik mijn blogposts met een open maar gerust hart. Toch bleven de woorden van mijn zus ronddwalen in mijn hoofd. Ik hou wel van een persoonlijke uitdaging. Daarom zet ik vandaag net een stapje verder: ik ga het hebben over ware liefde.

Bestaat de ware liefde? Volgens de sprookjes en chick flicks wel. Ik smul deze herfst van Netflix-serie ‘Once Upon A Time’, over een vervloekt stadje in Maine waar sprookjesfiguren gevangen zitten. Het loopt niet altijd even goed af. Maar natuurlijk vinden Droomprins en Sneeuwwitje elkaar steeds weer. Afgelopen vrijdag zat ik samen met een vriendin, 207 andere vrouwen en 3 mannen in de bioscoop voor Bridget Jones’s Baby. Spoiler alert: het eindigt (eindelijk) goed voor deze ‘eeuwige vrijgezel’. En zelfs mijn tweelingzus roept dat haar huidige vriend de ware is. Wat mijn hart dan weer doet smelten…

Wat hebben sprookjes, chick flicks en mijn tweelingzus volgens mij met elkaar gemeen? Ware liefde is niet altijd even makkelijk. De wereld zit vol met gemene koninginnen en foute Daniel Cleavers. Mijn lieve zus mist haar prins vaak door de oceaan tussen hen in. Ook als liefde er is zijn er obstakels. Maar stiekem willen jij en ik toch allemaal een zo perfect mogelijke liefde? Net als Marlijn Weerdenburg van het tv-programma ‘Marlijn: de dolende dertiger’. Ze onderzoekt in de 1e aflevering waarom dates mislukken. De oorzaken volgens de datingexperts die zij spreekt:

  • keuzestress
  • onrealistische verwachtingen
  • extreme eisen
  • verlatingsangst
  • bindingsangst

Deze oorzaken bespreek ik regelmatig samen met vrienden, veel ook single en dertiger. Tijdens lekkere etentjes en gezellige avonden in de kroeg. We helpen elkaar tijdens een datingcrisis en komen altijd met de meest logische oplossingen. Voor fouten die we de volgende dag zelf ook maken. En waar we dan samen heel hard om moeten lachen.

Waar ik ook glimlachend op terug kijk is de relatie met mijn 1e ware liefde: ex nr. 3. Alle bovenstaande ingrediënten voor mislukking hebben wij mogen proeven. Ik kampte in het begin met jaloezie en verlatingsangst, hij wilde zich niet binden. Toen we wel voor elkaar gekozen hadden stonden hoge eisen en verwachtingen in de weg. En toch voelt hij voor mij als een ware liefde. Waarom? Omdat we ondanks de grootste meningsverschillen altijd weer een weg vonden naar elkaar. We kozen ervoor om de liefde tussen ons te blijven zien. En ervan te blijven leren. Ik geloof dat hij nog steeds mijn beste maatje is omdat we elkaar accepteren om wie we zijn. En voor onze liefdevolle vriendschap blijven kiezen.

Keuzes maken dus. Maar wanneer maken jij en ik de juiste beslissing? Wanneer ben ik en is de ander goed genoeg? Door oude overtuigingen en (online) ideaalbeelden stel ook ik aan mijn leven hoge eisen. Net als Marlijn Weerdenburg droomde ik als klein meisje van de ware liefde die alle problemen zou oplossen. Mijn date uit Rotterdam sprak de wens uit dat hij bij zijn ware eindelijk rust zou voelen. Single vrienden wachten totdat de juiste voorbij komt op Tinder, in de kroeg of gewoon op straat.

Heel eerlijk? Ik geloof steeds minder in dat ultraperfecte plaatje. De spannende, romantische ideologie waarover ik 20 jaar geleden dagdroomde tijdens lange autoritten op de achterbank. Wel geloof ik steeds meer in het kiezen voor nu. Voor alleen zijn of voor iemand waarbij ik me echt op mijn gemak voel. Bij wie ik helemaal mezelf kan zijn. Iemand die ik volledig accepteer. En die ook onvoorwaardelijk voor mij gaat. Ondanks alle imperfectie die er is en zal zijn.

En daarbij sluit ik een hoofdstuk in mijn leven af waarbij ik koos voor onmogelijke liefdes. Die typische onbereikbare. Spannende avonturen zonder happy end. Ik kies nu voor gelukkig alleen zijn totdat ik iemand tegenkom waarbij liefde er gewoon is. Juist omdat ik geloof in de keuze voor echte liefde. Want zus, als jij het kan… ♥

Liefde & reizen

Afgelopen weekend was ik in Berlijn. 2 keer at ik heerlijk Aziatisch voor nog geen tientje. Ik liep over straat met een flesje bier in mijn hand (omdat het kan). En ik danste weer totdat het licht werd. Ja, weer… Deze zomer was ik ook al in deze metropool tijdens mijn eerste stedentrip alleen. In 4 dagen tijd fietste ik langs alle populaire bezienswaardigheden en verbleef ik bij de liefste Airbnb’ers in hip Friedrichshahn. Toen ik mijn avonturen deelde met een vriend ontstond het idee om een keer samen te gaan. Lang wachten lukte ons niet. Direct na een vriendenbezoek in Zurich boekte ik alweer een treinticket naar Berlijn. Deze keer kon ik alles op mijn gemak doen én samen met hem naar mooie mannen kijken. In de trein terug naar huis was ik alweer aan het dagdromen over mijn volgende (steden)trip. Eerlijk toegeven: ik hou van reizen!

Mijn eerste vlucht was richting Londen in 2004. De eerste keer met het vliegtuig samen met mijn eerste vriendje. Ik was 18 jaar en had nog weinig van de wereld gezien. Met kaart en analoge camera struinden we langs Buckingham Palace en de Big Ben, door de straten van Notting Hill en in Hyde Park. Het was liefde op het eerste gezicht: in 12 jaar tijd bezocht ik 6 keer de wereldstad. En om heel eerlijk te zijn droomde ik tijdens de terugreis uit Duitsland van Harrods in kerstsferen. Sommige liefde vergaat nooit.

Ex nr. 2 nam mij in 2010 mee naar de stad van de liefde: Parijs. We genoten van haute couture, prachtige beelden van Rodin en scrabble in het park. Toch was dit meteen onze laatste trip. Niet lang daarna erna gingen we verder als vrienden. Parijs zag ik in 2013 voor een tweede keer. Ex nr. 3 moest er een dag werken en ik reisde spontaan mee. In mijn eentje rondstruinen in Champ de Mars en elkaar midden op de Champs-Élysées treffen. Om snel een rode wijn achterover te slaan in Le Marais omdat we moesten haasten voor de trein. Rozig keerden we terug naar Den Haag met een croissant als diner.

Dankzij ex nr. 3 verliet ik voor het eerst de Europese grens. Een goede vriendin was naar Guatemala verhuisd en vroeg of ik langskwam. Hij gaf mij het laatste zetje en zorgde ervoor dat ik een vliegticket boekte. Ik maakte een onvergetelijke reis vol vulkanen, Spaanse lessen, kilo’s maistortillas, Maya ruïnes en vooral heel veel kleur. Voor hem nam ik een oranje handgemaakte hangmat mee. Elke zomer slaapt hij er tijdens warme nachten in. Direct onder de sterrenhemel.

Samen maakten ex nr. 3 tijdens en na onze relatie graag Europese stedentrips, waarbij we in de meest pittoreske Airbnb’s terecht kwamen. Met een verse slok whisky wandelden we door de Ierse natuur van Wicklow Mountains. We zongen luidkeels kerstliedjes in de carrousel op de kerstmarkt van Edinburgh. In Wenen was hij stiekem best onder de indruk terwijl mijn innerlijke paardenmeisje dolblije sprongetjes maakte in de Spaanse Rijschool. Hij was dan weer zeer tevreden met het glas Aperol Spritz bij strandbar Hermann. En natuurlijk gingen we samen naar Londen. De stad die ons samenbracht toen hij in de vertrekhal van Schiphol ineens voor mijn neus stond: verliefd.

Vorig jaar werd ik tijdens mijn tweede trip naar de andere kant van de oceaan verliefd op een Canadees. Een spontane Tinder-date eindigde pas 5 uur later met een zoen vlak bij het huis van mijn zus. Hij kwam in het najaar van 2015 op bezoek in Nederland. Ik nam de rol van reisleider heel graag op me. Grenzeloos verliefd was ik helaas niet. Hoewel Engels me goed afgaat spreek ik het liefst Nederlands met een geliefde. Zonder remmingen of miscommunicatie.

De komende tijd wil ik het alleen reizen verder ontdekken. Ik speel met het idee om een voor mij onbekende kant op te gaan: Azië. Die veganistische noedels in Berlijn smaakten naar veel meer. Terwijl ik dit typ stuurt ex nr. 3 een whatsapp uit Londen. Of hij nog iets voor me kan meenemen? Tot 2 keer toe kwam hij aanzetten met een te klein uitgevallen ‘I Love London’ T-shirt. Ik vraag om een maatje M. ♥

Een jaar bloggen over liefde

Time flies when you’re having fun. Op 8 september 2015 verscheen mijn 1e blogpost op Essentzie.nl. Ik schreef over de bloedstollende achtervolging door een leeuwin tijdens een nachtmerrie. En over de kriebels in mijn buik bij mijn allereerste blogpost over (eigen)liefde. Een jaar en 36 blogposts later voel ik die kriebels nog steeds. Elke keer weer. Als een collega zegt dat hij mijn blog heeft gelezen krijg ik spontaan een innerlijke paniekaanval. ‘Waarom doe ik dit, zo in het openbaar?’, vraag ik me dan af. Ik kan hieronder een uitgebreid betoog houden. Maar vorig jaar schreef ik het al heel simpel: ik vertel je gewoon graag mijn persoonlijke verhaal over de zoektocht naar (eigen)liefde. In de hoop dat het je inspireert.

Hoe staat het eigenlijk met mijn zoektocht naar liefde? Dankzij mijn Tinderloze maand in september besef ik me dat ik nu alleen wil zijn. Volop ruimte voor mezelf en mijn eigen (liefdes)idealen. Natuurlijk lees je hierover binnenkort meer. Het echt alleen zijn voelt wat onwennig. De constante beschikbaarheid van potentiële koffiedates was mijn comfortzone. Is dat erg? Nee, het heeft me mooie, bijzondere ontmoetingen opgeleverd en volop inspiratie voor dit blog.

Toen ik vorig jaar startte ben ik gewoon begonnen met schrijven. Over wat mij, en mijn hart, op dat moment bezighoudt. Zo schreef ik over mijn banenjacht inclusief pijnlijke afwijzingen, de terroristische aanslag in Parijs, verliefd zijn en over mijn avonturen op Tinder. Mijn lieve exen komen ook regelmatig ter sprake. Ik schreef zelfs een Sinterklaasgedicht toen ex nr. 3 net een stapje sneller ging dan ik. Hij leest trouwens bijna altijd mee voordat ik een blogpost live zet. Net als mijn andere eindredacteur: mama. Als webredacteur bij Rijksoverheid.nl weet ik hoe fijn het is dat iemand helpt bij vergeten punten en een overdaad aan komma’s.

Perfectionisme komt regelmatig om de hoek kijken. Het liefst plaats ik elke week een openhartige blogpost. Helaas lukt dit vaak niet door een drukke agenda. Of doordat ik mijn romantische momenten nog even voor mezelf en de ander hou. In mijn eerste blogpost noem ik Brené Brown en haar TED-speech over kwetsbaarheid. Toevallig (?) lees ik nu haar boek ‘De kracht van kwetsbaarheid’. Brené legt perfectionisme uit als een vorm van zelfbescherming. Als iets perfect is dan komt er ook geen afkeuring. Maar ik ben niet perfect, dit blog is niet perfect. En toch doe ik mijn uiterste best en probeer ik het steeds ietsje beter te doen. Vanuit de gedachte dat het al genoeg is. Zoals Brené beschrijft: perfect imperfect.

“Wat is eigenlijk jouw eigen favoriete blogpost?”, vroeg iemand me laatst. Tijdens mijn periode bij de Hartstichting schreef ik regelmatig over mijn hartstocht voor het werk daar. Mijn social media-collega deelde zelfs ‘Een blauw hart voor het goede doel’ op de Facebookpagina van Dress Red Day: 300 lezers op 1 dag! Raquel Ottens zorgde voor prachtig bijpassend beeldmateriaal. Ik was trots tot aan mijn tenen. Maar eigenlijk is ‘Daten in Rotterdam’ mijn persoonlijke favoriet. Als ik die teruglees zit ik in gedachten weer achterop de fiets. Mijn hand in zijn zij en een liefdevolle glimlach op mijn gezicht.

Misschien herken je iets in mijn verhalen. Wie weet kan ik je inspireren. Of misschien smul je simpelweg van mijn sappige datingavonturen. Natuurlijk ben ik ook nieuwsgierig naar wie jij bent. Ben je een trouwe lezer? Ken ik je persoonlijk? Ook ben ik stiekem erg benieuwd naar hoe je over mijn blog denkt. Wat vind je goed en wat kan beter? Je kunt me dit natuurlijk altijd laten weten via het reactieveld hieronder, via de e-mail, via Facebook of gewoon face to face. Maar of je dit nu wel of niet doet, wil ik je hierbij laten weten: heel erg bedankt voor het lezen!

En graag tot ziens ♥

Liefde voor dans

De dansers van De Dutch Junior Dance Division kregen een groot applaus. En terecht. Vorige week zondag was ik speciaal voor hun optreden naar de Koninklijke Schouwburg gefietst tijdens het UIT-festival. Vanaf het balkon in de grote zaal van de 200 jaar oude schouwburg rondkijken was al een feest. Met haar indrukwekkende kroonluchter en plafondschilderingen. Mijn dagdromen werd welkom verstoord door het verleidelijke optreden van de jonge dansers. Een kwartier later stond ik buiten, met een tevreden glimlach op mijn gezicht. En een soort van energie, innerlijke tintelingen. Dezelfde ‘rush’ die ik ook voel als ik zelf een avond op de dansvloer heb gestaan. Of als ik verliefd ben. Ik hou van dans!

Het liefst dans ik samen met een partner. Ik was dan ook zeer tevreden met de losse heupen van mijn exen. Zou ik ooit een relatie kunnen hebben met iemand die niet danst? Ik kan het me moeilijk voorstellen. Natuurlijk dans ik ook graag met vrienden. Of alleen, thuis voor de spiegel en met mijn draadloze koptelefoon op. Zonder gêne, niemand die het ziet.

Zelf kijk ik wel graag naar hoe anderen dansen. Ex nr. 2 nam mij voor het eerst mee naar het Nederlands Dans Theater (NDT). Ik werd betoverd door de sprookjesachtige dans Bella Figura van choreograaf Jiri Kylian. Met vlamrode gewaden, sensualiteit, violen en zelfs vuur. Dat smaakte naar meer. Sindsdien bezoek ik regelmatig dansvoorstellingen in het NDT, Korzo of op de Parade. De ene keer word ik tot aan mijn tenen toe geraakt, soms verveel ik me stierlijk. Maar ik blijf nieuwsgierig. Omdat die keren dat een dans me betovert zó goed voelt.

Maar wanneer raakt dans? Ik vind het vaak echt mooi als ik de emoties kan herkennen en het verhaal kan volgen. Of als de choreografie simpelweg steengoed is en ik de dansers zie genieten. Goede muziek maakt het voor mij helemaal af. Van romantische vioolmuziek tot een herkenbaar up tempo nummer met vocals. Heel persoonlijk dus.

Zelf heb ik de droom van een carrière als profdanser nooit gehad. Als jong meisje wonnen de pony’s het al snel van de lessen stepaerobics. Tijdens stijldansen op de middelbare school stond ik regelmatig op mijn partners tenen. De les salsa in Guatemala vond ik heel erg leuk. Maar wanneer ik dacht dat we naar rechts moesten, ging ik naar… juist, je raadt het al.

Nee, ik dans liever zonder het gezelschap van sturende gedachten. En dus zowel alleen als met een ander. Laatst stond ik in een trendy discotheek in Düsseldorf even zonder mijn vriendin op de dansvloer. Ze had net kennis gemaakt met een aantrekkelijke Duitser. Omdat de muziek zó goed was danste ik vrolijk alleen door. Totdat een knappe Italiaan ineens voor mijn neus stond. Uiteindelijk dansten hij en ik totdat het licht in de discotheek aanging. De dansvloer was al leeg. Op zondag liep ik met blaren op mijn voeten en nagenietend van de ‘rush’ van een nacht dansen langs de Rijn. Heerlijk!

Ik kijk al uit naar een volgende (spontane) dansavond met danspartner. En tot die tijd? Mijn draadloze koptelefoon is een prima surrogaat. ♥