Verliefd

Ik weet de laatste keer dat ik écht verliefd was nog precies. Niet de verliefdheid waarbij vlindertjes kalm rondfladderen. Nee, ik herinner me heel goed dat ik hoteldebotel was en dat het binnenste van mijn buik aanvoelde als een wervelstorm. Ex nummer 3 stond op 28 november 2012 ineens voor mijn neus. Om 8 uur ‘s ochtends in de vertrekhal van Schiphol. De storm was aangewakkerd en ik moest nog de lucht in.

 We waren elkaar 2 weken daarvoor tegengekomen in een muziekcafé. Ik herkende hem van werk, maar we hadden elkaar bijna 2 jaar niet gezien. Beide duidelijk een ander pad ingeslagen. Zijn lange lokken waren gekortwiekt en ik droeg geen bril meer. Hij stond wat verder weg, maar toch liep ik even langs om hem op zijn schouder te tikken als blijk van herkenning. Meneer reageerde enthousiast en een levendig gesprek over picknicken volgde.

Achteraf bleek dat hij geen idee meer had wie ik was. En toch sleurde hij me toen ik richting uitgang liep naar buiten voor een zoen (zijn verhaal is nog steeds dat ik dat deed, maar ik blijf voet bij stuk houden gezien mijn lagere alcoholpercentage). Wat toen gebeurde was niet bepaald een eerste zoen voor in de boeken. Het verbaasde publiek vroeg zich af of we elkaar alsjeblieft heel wilden laten.

Gelukkig geloof ik in tweede kansen. Hij was nog zo heldhaftig om toch mijn nummer te vragen en een subtiel sms-contact volgde. Netjes 1 sms per dag, voor het slapen gaan. Ons geduld werd na 7 dagen beloond. We gingen ‘picknicken’, inclusief rood kleedje op het terras. Weer namen we laat in de nacht afscheid bij hetzelfde muziekcafé, maar deze keer met blozende wangen. Hij herinnert me regelmatig aan mijn woorden: “Als het kon zou ik vanavond willen terugspoelen en alles nog een keer beleven, precies zo”.

Veel tijd had ik niet om na te genieten. De koffer moest worden gepakt voor het laatste seminar van mijn opleiding tot Journey-therapeut en een paar vrije dagen in Londen. Ik kon om onverklaarbare redenen niet slapen. Van ellende trok ik de stoute schoenen aan en belde ik hem spontaan om 3 uur ’s nachts. Een gesprek van 2 uur volgde waarbij het moeilijk was om weer op te hangen. Ik was in de war. We waren zo ontzettend verschillend. Hij kwam net uit een lange relatie. Mijn hoofd somde tientallen redenen op waarom hij en ik geen optie waren. Totdat iemand de simpele woorden uitsprak: “Waarom probeer je het niet gewoon?”.

En daar stond hij dus.

Om 08:00 uur, op Schiphol. We maakten een foto voor de kerstboom, dronken nog snel koffie, knuffelden uitgebreid en belden totdat de stewardess mijn telefoon haast uit mijn handen trok. In Londen liep ik zwevend over de straten van Covent Carden, in een verlaten Hyde Park en in een Harrods vol schitterde kerstlichtjes. Het seminar vloog voorbij. Mijn hart en ogen straalden. We sms’ten en belden wanneer we konden. Ik kon niet slapen en nauwelijks eten, maar had energie voor 10. Wat was hij leuk, slim en grappig. Wat een toekomstmogelijkheden! Ik was zo verliefd. Stapelverliefd.

En nu vraag ik me af waar die verliefdheid is gebleven. Waarom is de storm ooit gaan liggen? Ik vertel je graag binnenkort meer over dwaze verwachtingen en onvermijdbare teleurstellingen. ♥

Advertenties

3 gedachtes over “Verliefd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s